Дар бораи барномаи таълимӣ
Фалсафаи барномаи таълимӣ: тарҷумони муосир миёнарави дараҷаи олӣ дар муоширати байнифарҳангӣ мебошад. Ҳадафи барнома омода кардани тарҷумононест, ки на танҳо дониши аълои забонҳои хориҷӣ доранд, балки донишҳои бунёдии забоншиносиро низ аз худ мекунанд. Таълими донишҷӯёни мо инҳоро дар бар мегирад: омодагии бунёдии забонӣ аз рӯйи ду забони хориҷӣ; таваҷҷуҳи ҷиддӣ ба фанҳои назариявӣ, ки имкон медиҳанд забони омӯхташаванда ҳамчун низом дар тамоми ҷанбаҳои он дарк карда шавад (фонетикаи назариявӣ, грамматика, таърихи забон ва ғайра); фанҳои забоншиносӣ ва кишваршиносӣ, ки имкони ғӯтавар шудан ба фарҳанги забони омӯхташавандаро фароҳам меоранд; омӯзиши амалии навъҳои гуногуни тарҷума.
