Дар бораи барномаи таълимӣ
Мавзӯи омодагӣ — фолклоршиносии назариявӣ ва антропологияи фарҳангӣ — илмҳое мебошанд, ки принсипҳои ташаккули анъанаҳои фарҳангӣ (типологияи онҳо), инчунин сохтори тафаккури мифологӣ ва рафтори маросимишударо меомӯзанд. Ҳудудҳои фолклоршиносии муосир ҳам аз нигоҳи мавзӯъ ва ҳам аз ҷиҳати методология ниҳоят васеъ мебошанд. Имрӯз, ба ғайр аз жанрҳои фолклори анъанавӣ, матнҳои шифоҳӣ, тасвирӣ ва амалии шаҳр (постфолклор), инчунин шаклҳо ва изҳороти гуногуни нутқ, ки дорои иттилооти мифологӣ (ба маънои васеи ин калима) мебошанд, объекти омӯзиши он ба шумор мераванд.
